1.2.11

Ένα τρίχρονος μπόμπιρας μόνος στους δρόμους


Είναι ένα κρύο πρωϊνό και η μαμά αποχαιρετά τον τρίχρονο γιο της και φεύγει για τη δουλειά. Ο μπαμπάς που σήμερα έχει ρεπό θα μείνει με τον μικρό στο σπίτι.

Η συνέχεια είναι τουλάχιστον τρομακτική.

Η οικογένεια ζει σε μία φτωχογειτονιά με μικρά χαμόσπιτα κοντά δίπλα σχεδόν από ισόπεδη σιδηροδρομική διάβαση. Η γυναίκα που εργάζεται σσε εμπορικό κατάστημα στο κέντρο της πόλης έχει τρία παιδιά. Το τρίχρονο και μικρότερο αυτών μένει στο σπίτι και
το φυλάει πότε η γιαγιά του, πότε ο μπαμπάς του.

Μία εργάσιμη λοιπόν ο πατέρας που έχει ρεπό φωνάζει την πεθερά του να μείνει
για λίγο με το παιδί στο σπίτι. Η γιαγιά έρχεται πράγματι και λίγο αργότερα ο πατέρας επιστρέφει για να της πει ότι δεν βρήκε στην αγορά αυτό που έψαχνε και ότι θα ξαναφύγει αλλά θα επιστρέψει σε μικρό χρονικό διάστημα.

Και εδώ γίνεται το ράδιο αρβύλα. η γιαγιά καταλαβαίνει ότι ο γαμπρός της
θα μείνει στο σπίτι και φεύγει χωρίς να βεβαιωθεί ότι έμεινε όντως εκεί με
τον μικρό.

Λίγο αργότερα μία γειτόνισσα τηλεφωνεί στο χώρο εργασίας της μητέρας και της λέει
''Τρέχα είναι η αστυνομία στο σπίτι σου.'' Έντρομη αυτή γυρίζει στο σπίτι της
και μετά από εξηγήσεις των αστυνομικών καταλαβαίνει τι έχει συμβεί.

Το παιδάκι ξυπνώντας μόνο στο σπίτι και μην βλέποντας κανένα οικείο - ή μη- πρόσωπο εκεί ανοίγει την πόρτα της ισόγειας μονοκατοικίας και βγαίνει στο δρόμο ξυπόλυτο, μόνο με τις πυτζάμες του και περιφέρεται στη γειτονιά. Οι γείτονες που λόγω ''γειτονιάς'' γνώριζαν το παιδάκι δεν το περιμαζεύουν αλλά θεωρούν καλό να ειδοποιήσουν την αστυνομία και να το μαζέψει αυτή.

Ευτυχώς μία γειτόνισσα ευσυνείδητη αναγνωρίζει το παιδί και το παίρνει σπίτι της και ειδοποιεί τη μητέρα του.

Αξίζει να σημειωθεί και πάλι ότι το παιδάκι τριγυρνούσε μόνο σε απόσταση αναπνοής από σιδηροδρομικές γραμμές.

Αν πάρουμε λοιπόν τη χειρότερη περίπτωση που το παιδί θα είχε τραυματιστεί ή σκοτωθεί
ποιος θα ήταν ο υπαίτιος της κατάστασης αυτής; Η γιαγιά που το είχε χαμένο; Ο πατέρας που εμπιστεύθηκε σε μία τέτοια γυναίκα το παιδί του; Οι γείτονες που αρκέστηκαν να καλέσουν βοήθεια και να μην επέμβουν για να βοηθήσουν ένα μικρό παιδάκι;
Ή τελικά όλοι εμείς που κλείνουμε μάτια και αυτιά στον συνάνθρωπο προκειμένου
να μην έχουμε φασαρίες;

1 σχόλιο:

  1. Εδώ μαθαίνουμε περιστατικά παιδιών που κακοποιούνται βάναυσα και συστηματικά από τους γονείς τους και για κάποιο ακατανόητο λόγο, οι "γείτονες" ποτέ δεν καταγγέλουν τίποτα! Το μαθαίνουμε, αφού το παιδί γίνει 18, έχει καταστραφεί όλος ο ψυχισμός του και τους καταγγέλει μόνο του...

    Αν οι άνθρωποι είναι ικανοί να πράττουν και να αδιαφορούν για τόσο τρομερά περιστατικά, τα άλλα μοιάζουν "πταίσματα"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Οι κόσμοι μας είπαν...

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.